Begin augustus werden we gebeld door het OLVG. Christien de pedagogisch medewerker was aan de telefoon. Er gaan dan allerlei gedachten door je heen, maar waar ze voor belde had ik niet kunnen bedenken.
De kinderafdeling van het OLVG mocht een paar gezinnen opgeven voor een Super Opkikkerdag. Ze dachten meteen aan ons, zouden wij zo’n dag willen?…. Nou da’s geen moeilijke vraag, NATUURLIJK zouden we dat leuk vinden! Ik mocht kiezen tussen 10 en 24 September. Ik koos voor de eerste datum. Ik kreeg te horen dat we met ca 50 gezinnen naar een CenterParcs zouden gaan en daar wat leuks zouden gaan doen.
Een paar dagen later kregen we een dikke envelop van de Stichting Opkikker in de brievenbus. Er zat een boekje met cd en dvd in met daarin de beschrijving wat zo’n Super Opkikkerdag inhoudt. We waren verbaasd, want we dachten dat we met 50 gezinnen hetzelfde zouden gaan doen, maar datklopte niet! Er zouden 50 gezinnen bijeen komen, maar elk gezin krijgt een eigen begeleider waar je dingen gaat doen met je gezin, en niet met anderen…. Tjeetje, dat is wel heel speciaal! In het boekje stonden ontzettend veel ideeÇ®n wat kinderen allemaal leuk zouden kunnen vinden. Wilde je knuffelen met zachte diertjes, of vind je slangen en spinnen leuker? Wil je een hele dag prins of prinses zijn, of is piraat zijn meer jouw ding. Zou je willen vliegen, racen, paardrijden, koken…. noem het maar op, bedenk het zo gek, alles is mogelijk…..
Daar zijn we even goed voor gaan zitten. Joran en Tycho wilden vooral stoere dingen. 2 Keuzes waren heel snel gemaakt en stonden bovenaan het verlanglijstje: Rijden in een limousine en koken met een chefkok. Voor de rest waren vooral snelle dingen en eventueel in ene helicopter vliegengewenst.
2 weken later werd ik opgebeld door een medewerker van Stichting Opkikker. De intake was zeer grondig, ze hebben echt overal aan gedacht, hoe schrijf je de namen van de kinderen, welke kledingmaat hebben ze, gebruiken ze medicijnen, moeten er medicijnen gekoeld worden, hebben ze gedurende de dag een rustmoment nodig en wat natuurlijk niet onbelangrijk is, waar houden ze van…. Ik heb alle wensen doorgesproken en daar gingen ze mee aan de slag. Wat we zouden gaan doen bleef een verrassing tot de dag zelf. We kregen een week voor de grote dag de officiele uitnodiging en daarop stond niet alleen het logo van de Opkikker, maar ook die van SBS6…. dat zet je aan het denken…
Even zoeken op internet leerde ons dat toevallig op 10 September de opkikkerdag georganiseerd werd in samenwerking met SBS6… er zouden zelfs misschien wel bekende Nederlanders aanwezig zijn….
Dus gisteren brak eindelijk 10 September aan en vertrokken we met een klein beetje gezonde spanning in ons lijf naar de Eemhof in Zeewolde.
We parkeerden de auto en liepen naar het Business Center, bewegwijzerd door slingers met vlaggetjes van de opkikker. Daar werden we opgewacht door een lakei die even een praatje maakte en zag dat Joran de badge met onze naam ophad. “Ahaa, welkom familie Schaake, een momentje alstublieft” Hij liep naar een rode loper waar alle vrijwilligers stonden. Daar riep hij vrolijk “Geachte dames en heren, ik presenteer u de familie Schaake!!” En alle vrijwilligers begonnen te juichen en te klappen terwijl wij over de rode loper liepen. Wat een onthaal, wat voelden we ons welkom! Aan het eind van de rode loper kwam meteen Erik Jan naar ons toe, de vrijwilliger die ons die dag zou begeleiden. Meteen was er een klik, wat een onwijs aardige man!!
Kikker stond alle mensen op te wachten en Erik Jan stelde meteen voor om een foto te maken met de kikker en de jongens, en daarna natuurlijk ook nog een met papa en mama erbij.
Erik Jan had namelijk een foto en video camera bij zich waarmee hij de hele dag zou vastleggen. Geweldig!!!
We liepen naar de grote zaal en zochten een plekje. Arno en Erik Jan gingen koffie, thee limonade en taart regelen. Op de tafel stond een doos met SBS6 attributen. Joran en Tycho waren er meteen door gefacineerd natuurlijk. Ze mochten van mij elk 1 ding uitzoeken, maar Erik Jan vond dat ze alletwee van alles wat mochten hebben. Dus we zijn nu 2 flessenopeners, keycords, pennen, stickers en winkelwagenmuntjes, allemaal met het SBS6 Logo rijker.
Erik Jan vertelde dat alle vrijwilligers die met de gezinnen meeliepen werkzaam waren bij SBS6 of Veronica (wat onder dezelfde noemer valt) Erik Jan werkte zelf bij Veronica magazine.
Hij was al helemaal op de hoogte wat er met de jongens aan de hand was, en natuurlijk wist hij wat de deze dag zouden gaan doen. Maar…. hij wilde niets verklappen. Leuk!! Spannend!! Echt een goed idee, zo was elke activiteit weer een verrassing!
Na de koffie gingen we naar een grote parkeerplaats waar fantastische vervoersmiddelen stonden. Trikes, ferrari’s, trucks, koets en helemaal achterin 2 limousines. Tijd om even in en om mooie auto’s te kijken was er ook!
Erik Jan vertelde op de parkeerplaats dat we ergens achterin moesten zijn. En ja…. het ging er toch echt op lijken dat we met een limousine zouden gaan rijden. Nog even stilgestaan bij wat snelle auto’s en toen liepen we inderdaad naar de limousines! Bij eentje stond Tooske (van tv) met de chauffeur te praten. Maar toen wij eraan kwamen had ze alleen nog oog voor ons. Wat bleek, we gingen inderdaad een stukje rijden met een limo, en Tooske ging mee!!
Na het instappen kregen we van de chauffeur een flute met kinderchampagne, we toostten en gingen op weg. De twee limousines werden geǮscorteerd door 2 motoragenten die alle kruisingen en stoplichten afzetten, zodat wij overal door konden rijden, zelfs door rood!!
Dat was natuurlijk een geweldige ervaring! De ramen zijn van de buiten kant geblindeerd, maar wij konden alle rijen wachtende auto’s prima zien. We fantaseerden erop los wat die bestuurders zouden denken over wie er in de limo’s zouden zitten! De kinderen bedachten dat het waarschijnlijk de koningin zou zijn, en ze voelden zich helemaal belangrijk worden. Echt de glundering op die beide gezichtjes was goud waard!!
We hebben genoten van alle aandacht en van het gezelschap van Erik Jan en Tooske.
Na zo’n 45 minuten rijden kwamen we weer terug op de Eemhof.
Een mooi moment om ook nog even op een echte politiemotor te zitten!
“Zo, mooi op tijd voor de volgende activiteit.” zei Erik Jan. Dus op naar het volgende onderdeel. We liepen een eindje om bij dehaven uit te komen. Daar was een piratenschip en een reddingsbrigade. De reddingsbrigade stond voor ons klaar. We kregen voor de zekerheid allemaal een zwemvest aan en werden aan boord geholpen. Er kwam nog een ander gezin bij en daar gingen we het water op! Eerst rustig, maar dat was de kinderen toch echt te langzaam. “Kan deze boot ook harder?” Vroeg onze stoere Tycho. De stuurman legde uit dat voorbij bepaalde boeien pas hard gevaren mocht worden. En ja hoor, toen we daar eenmaal waren ging de motor voluit! We gingen echt keihard! En toen moesten er natuurlijk ook bochtjes gedraaid worden, de boot leek wel vertikaal te staan in die bochten! Joran en Tycho konden er geen genoeg van krijgen!
Toen legde de bestuurder de boot stil en gaf het stuur over aan ǸǸn van de kinderen. Wat een prachtig gezicht! Dat geconcentreerde koppie boven dat stuur uit en heel voorzichtig een klein beetje gas erbij als ze zich wat zekerder begonnen te voelen. Alle kinderen aan boord kwamen aan de beurt.
Ondertussen waren 2 reddingsbrigadiers bezig met de blus-installatie klaar te zetten. Toen elk kind een stuk had gestuurd mocht daarna ook elk kind natuurlijk met de brandslang aan de gang. De prachtigste regenbogen werden gemaakt en zo hoog mogelijk spuiten was natuurlijk ook een hele uitdaging!
Nog even een stukje hard varen en toen zagen we het piratenschip. We voeren langszij en onze bemanning zei dat we ze gingen enteren. Nou dat namen de kinderen natuurlijk meteen over! “We gaan jullie enteren!!”
Natuurlijk lieten de piraten zich dat niet zeggen en kwamen naar de reling van hun schip om verhaal te halen! En daar stond ook Beau van Erven Dorens als piraat en hij herkende de andere kinderen in onze boot, omdat zij de ronde ervoor piraat waren geweest, maar Joran en Tycho kende hij nog niet. Hij probeerde ze meteen over te halen om ook piraat te worden, maar toen zij niet over te halen waren, dreigde de piraat onze boot lek te steken met zijn zwaard! Onze bemanning gaf gauw een dot gas en zo ontsnapten we aan de piraten!! En toen was het tijd om aan wal te gaan.
Eenmaal op de kade meerde het piratenschip ook aan en kwamen de piraten nog even verhaal halen, en probeerde Beau Joran en Tycho toch nog over te halen om ook piraat te worden, maar helaas. Ze wilde wel met hem op de foto en ze mochten ook zijn enorme zwaard even vasthouden dus dat was ook goed!
Het was tijd voor de lunch en we liepen terug naar het restaurant. Maar piraten moeten ook eten, dus zij liepen mee. En al wandelend raak je zomaar aan de praat met Beau, een bijzonder leuke ervaring!
In het restaurant was ruim keuze uit allerlei lekkere lunch dingen. Broodjes, soep, kroketten, frikandellen, hartig en zoet beleg, noem maar op! We genoten van ons uurtje rust en kletsten lekker met z’n vijven. De jongens probeerden Erik Jan zover te krijgen te vertellen wat we verder die dag nog gingen doen, maar hij verklapte niets! Hij wilde alleen aanwijzen op de kaart waar we heen zouden gaan.
Tijdens het eten zagen we ineens een startrooper langslopen, ook daarmee wilden de jongens wel op de foto!
Na het eten en drinken gingen we weer op weg naar de volgende activiteit. we liepen naar een keuken waar Rob de Geus en een chefkok(kin) van Center Parcs op ons stonden te wachten. Joran en Tycho kregen een prachtig kokspak aan en gingen hun handen wassen (want hygiÇ®ne staat hoog in het vaandel bij Rob, de smaakpolitie!”) De jongens gingen een salade maken die ‘s avonds ook op het buffet zo komen te staan. Er werd een prachtige schaal opgemaakt en garnering gesneden. En dan maar versieren! Het zag er prachtig uit! Er kwam een kaart op met “gemaakt door Joran en Tycho” en de salade moest toen naar de koeling gebracht worden.
Het kokspak mochten ze houden en onderweg naar de koelcel kregen we een rondleiding in alle keukens van het restauranten complex. Dat was heel indrukwekkend!
Uiteindelijk kwamen we uit in de business zaal waar we even tijd hadden om wat te drinken. Erik Jan verzorgde ons uitstekend!
En toen was het tijd om aan onze laatste activiteit te beginnen. We liepen weer terug naar de parkeerplaats en hoorden dat we met trikes gingen rijden! Ik ben niet zo’n held met motoren, maar omdat dit een soort motoren waren op 3 wielen en we in de bochten niet zo zouden overhellen drufde ik het wel aan.
De trikerijders zagen er allemaal stoer uit, zwartleren pakken, lange haren enbandana’s. Allemaal mannen en 1 vrouw.
Joran en Tycho reden samen op een 3 persoonstrike. De bestuurder in het midden en zij er naast op een prachtige zetel. Arno en ik gingen elk op een 2 persoonstrik waarbij de bestuurder heel laag zit en de bijrijder erachter een stuk hoger, ik zat bij de vrouw op haar trike. We kregen een veiligheidsbril en ik kreeg ook nog een elastiek en bandana voor mijn haar en we waren klaar voor vertrek! Helaas kon Erik Jan deze keer niet mee.
Wat een geweldige rit! Allemaal trikes achter elkaar en lekker toeren! Soms zelfs met 130 km/u en zonder helm in je t-shirt utiwaaien. Wat een machtig gevoel van vrijheid. We genoten allemaal zichtbaar. En bij elke bocht zwaaiden we naar elkaar natuurlijk!!
Na een rit van zo’n 45 minuten kwamen we weer terug bij de Eemhof waar Erik Jan onze aankomst filmde.
Na het afstijgen stond Arno nog even met zijn rijder te praten enJoran en Tycho kwamen helemaal blij op hem afhollen. “Kijk daar doe ik het nou voor!”zei Arno’s bestuurder en liet zijn armzien waar helemaal kippenvel op stond. Geweldig dat de vrijwilligers ook zo genieten!
Het gezinsprogramma was afgelopen, maarde dag was nog niet ten einde!
We liepen terug naarhetbusiness Centeren daar zagen we onderweg ineens Jeroen van de Boom en Lange Frans. Erik Jan zag ze het eerst en vroeg aan de jongens of ze hen kenden. Maar helaas, we hadden de hele dag al bekende Nederlanders gezien, maar Joran en Tycho herkenden er geen ǸǸn! Ook wel weer leuk, want daardoor gingen ze er zeer ongedwongen mee om! Maar…. voor later was het natuurlijk wel leuk om met hen op de foto te gaan! Dus Erik Jan ging dat vragen en uiteraard was dat geen probleem.
We liepen verder naar de eetzaal en daar was een dj bezig er een geweldig feest van te maken. Joran en Tycho leefden zich helemaal uit en dansten soms zelfs op het podium! Soms was ik ze kwijt en als ik ze dan ontdekte was Erik Jan ze weer aan het fotograferen of filmen. Hij had er echt oog voor!
Na het optreden van Lange Frans en daarna Jeroen van de Boom werd het warm en koud buffet geopend en stond de salade van Joran en Tycho in volle glorie te pronken tussen alle andere lekkere dingen! Het kaartje met hun namen bleef er de hele tijd bij staan, en dat vonden de jongens maar wat stoer!
Na het eten was er ook nog een toetjesbuffet en toen werd er omgeroepen dat de begeleiders afscheid moesten nemen van hun gezinnen. Dat was een gek moment. Je hebt elkaarvoor deze dag nog nooit gezien, maar na zo’n intensieve dag lijkt het of je elkaar al jaren kent! Dus dat afscheid voelde raar.
We werden nog gevraagd om een quote. De jongens kwamen met mooie en krachtige termen voor “geweldig” maar Arno vatte de dag samen in een zeer passende quote: “Een achtbaan van verrassingen!” En dat was de spijker op zijn kop!
Na het afscheid liepen we met al onze spullen terug naar de auto, laadden in en vertrokken. Maar zomaar wegrijden zat er niet in!
Alle vrijwilligers van deze dag stonden in een haag de auto’s uit te zwaaien!
Het ging langzamer dan stapvoets en we stonden regelmatig even stil, dus de brandweermannen maakten een polonaise om onze auto heen en Erik Jan filmde ook ons vertrek nog! Joran en Tycho staken met hun bovenlijf helemaal uit hun ramen, dus zij maakten veel high-fives met de vrijwilligers. Tenslotte kregen we nog een opkikkersleutelhanger voor de jongens en reden we echt weg.
Wat een dag, wat een geweldige, waanzinnige dag!
Eerst waren we er allemaal een beetje stil van in de auto. Maar langzaamaan kwamen deopmerkingen los. Joran was ervan overtuigd dat de koningin zich net zo moest voelen als wij deze dag. Iedereen die allemaal dingen voor je doet en nog een eigen lakei (Erik Jan) die je op al je wenken bedient ook!
En het mooiste was toen Joran zei: “Ik was al blij, maar ik ben nu nog blijer!”
Vrij vertaald bedoelde hij daarmee: ik ben een blij mens, maar deze dag heeft mij heel speciaal gemaakt en daarmee nog blijer gemaakt!
Wat een geweldige dag. het is een lang verhaal geworden, maar er is ook zoveel gebeurd dat ik het niet kon maken om daar dingen uit weg te laten.
We krijgen het foto en film materiaal dat Erik Jan heeft gemaakt nog toegestuurd dus dan kunnen we nog eens goed nagenieten.
‘s avonds kwam in shownieuws ook de Super Opkikkerdag in beeld. Wijzelf kwamen nauwelijks in beeld, maar Tooske vertelde over het enthousiasme van Joran en Tycho en bij de optredens aan het eind van de dag kwamen Tycho en Arno nog even in beeld. We hebben dit natuurlijk opgenomen en gaan we bewaren!!
Lieve mensen van Opkikker, SBS6, alle vrijwilligers en last but not least Erik Jan:
BEDANKT VOOR DEZE FANTASTISCHE OPKIKKERDAG!! Een dag om nooit te vergeten!!