nog geen 3 maanden geleden is Joran aan zijn rechterknie geopereerd. Dat is een super ingreep geweest, want daarna voelde hij voor het eerst sinds lange tijd geen chronische pijn meer! Bij de controle 6 weken erna bleek alles ook geslaagd en mocht hij weer sporten.
Ik merkte aan Joran dat zijn armen wat achteruit waren gegaan, en zelf had hij al gevraagd of dr Ham ook zijn linkerknie kon opereren, want dan was de pijn daar ook weg!
Reden genoeg voor de arts om een onderzoeksafspraak te maken. Die was dus afgelopen dinsdag.
Eerst werden er 12 rontgen foto`s gemaakt, waarna we behoorlijk lang moesten wachten op de afspraak bij dr Ham. Lekker gelunched, even in de speelgoedwinkel in de buurt geneusd en tenslotte ruim op tijd naar de kinderpoli gegaan. Het was er vrij rustig, en we waren vrij snel aan de beurt!
Zoals altijd was dr. Ham super aardig, en nam hij alle tijd.
Elke foto is uitgebreid bekeken en hij vertelde er veel over. Maar wat ik even niet had verwacht…. alle onderzochte plekken moeten worden geopereerd! Daar zijn we eigenlijk allemaal een beetje erg van geschrokken!
De rechterpols, waar hij vorig jaar oktober aan is geopereerd, is enorm achteruit gegaan. Eigenlijk moet die nu geopereerd worden. Maar er zit een woekering heel dicht bij een groeischijf, wat erg link is met opereren, want als die beschadigt, zijn we verder van huis. Dus daar voor staat hij wel vast op de wachtlijst, maar we moeten over 3 maanden weer op controle zodat gekeken kan worden of het ver genoeg gewoekerd is om in te grijpen. De verwachting is dat dat wel zo zal zijn, omdat het zo hard gaat bij Joran. Dan wordt hij op een spoedlijst gezet en zal de operatie niet lang op zich laten wachten.
De linkerknie kan dan meteen in dezelfde operatie meegenomen worden. Ik ben benieuwd hoe dat gaat!
De linker onderarm is weer een ander verhaal. Zijn ellepijp is te kort, zijn spaakbeen is daardoor krom gegroeid en er zitten ook osteochondromen (botwoekeringen) in zijn pols. Dat zal allemaal in 1 operatie aangepakt worden.
De pols word schoon gemaakt, uit het spaakbeen wordt een wigje gehaald, zodat die weer rechtgezet kan worden, en de ellepijp wordt verlengd. Die verlenging gaat d.m.v. een orthofix. Het bot wordt doorgezaagd, dan wordt er pinnen in geplaatst waar aan de buitenkant van de arm een soort metalen werkbankje wordt plaatst, waarmee het bot met hele kleine beetjes uit elkaar wordt gedraaid. Dit is een proces van een paar maanden. Als het bot ver genoeg uit elkaar staat, moet de orthofix blijven zitten tot er nieuw bot tussen is gegroeid.
Voor deze operatie staat hij op de gewone wachtlijst, en die is al bijna een jaar, dus volgend najaar zal dit waarschijnlijk gaan plaatsvinden.
We gingen naar Amsterdam met het idee dat de boel gecontroleerd zou worden, en heel misschien er een operatie aan zou komen, maar dat alle drie de plekken aan de beurt zouden zijn hadden we echt niet verwacht!
We zijn behoorlijk geschrokken! En Joran vooral!
Toen we wegliepen was hij eerst heel stoer, en daarna wat witjes. -Ik ben best een beetje geschrokken, en ik vind het allemaal ook een beetje eng mama.- Nou.. je snapt dan breekt je hart! Sterk zijn voor hem vinden we op de eerste plaats komen, maar soms is dat erg moeilijk hoor! Ons mannetje heeft deze ziekte in een erge mate, het zit overal en het woekert hard. De opnames zijn best zwaar voor zo`n klein ventje, hij is tenslotte nog maar 8. Heeft al 2 operaties gehad en binnenkort er weer 2 te gaan. En dan weten we ook nog dat dit absoluut niet de laatstenzullen zijn. Het is als het ware een Never Ending Story.
Soms maar moeilijk te bevatten. Maar goed, we blijven positief. En natuurlijk steunen we hem waar we kunnen.