Vandaag was het zover 11.45 zou het moeten gebeuren. Om 9.30 uur kwam ik aan in het ziekenhuis en zaten Joran en mama lekker een potje te pesten. Papa mocht aanschuiven en werd gigantisch van de tafel weggespeeld. 2 kopen, 10 kopen…sla maar een beurt over pap…7 kleven…dan mag ik nog eens pap…even wachten…LAATSTE KAART en….boemmama was uit…GRRRRRRRR!
Dan maar naar de tafelvoetbal tafel…gna gna daar zal papa wel even zijn revanche halen. Niets was minder waar….de eerste helft ging glansrijk naar Japan (papa) maar Nederland (Joran) kwam de tweede helft sterk terug. We eindigden in een nog openstaande derde helft, want tring tring,jullie kunnen naar de holding!Dit was een stuk eerder dan verwacht aangezien we die ochtend al een paar keer hoorden dat 11:45 waarschijnlijk 12.30 of later zou worden. Het werd uiteindelijk toch 11:50 uur.
Bij het horen van de oproep werd Joran wat stil en onderweg daarnaar toe bleek Joran al aardig nerveus. In de holding werd nog vrolijk naar Wally gezocht in het boek, maar toen Joran naar de OK werd gereden werd het hem te veel. Dikke tranen met tuiten en hij was voor het eerst echt gespannen.
In de OK trok dit wat bij door de perfecte afleiding van Christien en Natasja. Ook de doktoren hielpen mee en hij mocht zelfs met de anestesistop de foto. Toen gebeurde er wat onverwachts. Joran koos out of the blue voor het kapje.Dit viel hem echter zeer tegen en het werd dus echt een gevecht tegen het kapje, maar er was geen weg terug. Hierdoor kwam Natas vrij emotioneel uit de OK terug en gingen we dus een stuk onrustiger naar de lunch.
Om 14.10 kregen we het sein dat Joran weer op de uitslaapkamer was. We gingen er snel heen en daar lag ons mannetje weer zoals we hem kennen. Rustig, slapend en een beetje misselijk. Tot onze verbazing was er geen pomp aangesloten met een pijnstiller er in. Het bleek dat Joran alleen op paracetamol draaide met wat diclofenac.
Om 16.15 mochten we terug naar zaal waar hij af en toe sliep en echt probeerde om te eten. Het mocht echter niet baten. Wat er in ging kwam er met het zelfde gemak weer uit. Om 21:00 uur heeft hij nog wat anti misselijkheid middel gekregen en daarna at hij een halve beschuit. Die bleef erin en nu maar hopen dat de misselijkheid morgen beter is.
Welteruste bikkel….ik zie je morgen weer.
