Vanmorgen kwam ik op de afdeling en daar zat Joran al vrolijk rechtop televisie te kijken. -Hoi Pap, het gaat goed!-. Ja dat had ik ook gezien. Dit keer geen dood vogeltje van de morfine, maar een monter en vrolijk kereltje met kleur op zijn wangen. Het contrast met gisteren, toen ik naar huis ging, was enorm. Het eten en de anti misselijkheid medicijnen hadden duidelijk hun effect gehad.
Met de verpleegkundigen werd afgesproken dat het infuus er aan het einde van de dag uit mocht, als Joran goed ging drinken en eten. In tegenstelling tot normaal waarbij we moeite moeten doen voor een glas limonade en een broodje, begon hij gelijk volop te eten en te drinken. Blijkbaar was het niet tegen dovemans oren gezegd en ging hij vol voor het eindresultaat.
Toen het 10.30 uur was wilde Jorangraag naar de speelkamer. Ook al was hij nog wat misselijk als hij op was, (verlaagde bloeddruk door het vele liggen), hij wildetoch graag papa inmaken met een potje tafelvoetbal. Maarrrrrrr…wel allebei met 1 hand EN met links!!! Vooruit dat gaan we doen. En je raad het al….meneer was bloed fanatiek en maakte papa in met 10-5. Pijn aan mijn arm, misselijk, moe???? NOOIT VAN GEHOORD!
Met de middag at meneer heerlijk een broodje cervelaat en dronk een glas ranja. Toen het brood bijna op was, kwam er iemand van de verpleging langs om Joran op te halen voor een spalkje. De gipskamer had gebeld dat er even tijd was voor het maken van de spalk. Deze spalk is nodig vanwege het grote deeldat weg is gehaald. Hierdoor is zijn pols erg broos geworden. De spalk geeft dan bij dagelijkse dingen wat meer veiligheid.
Joran mocht kiezen of hij in het bed of in de rolstoel wilde. Een makkelijke keus. Racen met de rolstoel was wat hij graag wilde en papa moest duwen. Bij de gipskamer werd een prachtige spalk aangemeten. Natuurlijk deed het pasmaken en knippen wel pijn maar dat had hij graag over voor zijn mooie spalk. Een spalk met voetballen moest het worden. Waarom? Nederland- Noorwegen speelde vanavond dan paste de spalk er goed bij.
Toen we weer boven kwamen hadden Natas en ik behoorlijk trek gekregen. -Gaan jullie maar eten dan blijf ik wel hier- was wat Joran zei. We hebben hem toen de bel gegeven en uitgelegd dat hij absoluut niet zelf het bed uit mocht , ook niet voor een plas. Natas en ik hebben vervolgens heerlijk gegeten in het bedrijfsrestaurant van het ziekenhuis. Toen we boven kwamen vertelde Joran dat de fysiotherapeut was geweest en dat hij nieuwe oefeningen had! Hij liet ze gelijk maar even zien.Hij had het samen met de fysiotherapeut alvast geoefend. Gelukkig kwam de fysiotherapeut later nog terug, vertelde Joran, dan kon ze het ook nog even tegen ons vertellen. Dit gebeurde een uur later. De fysiotherapeut gaf ons verder aan dat ze geen reden voor Joran zag om thuis ook fysiotherapie te krijgen. Ze vond de bewegingen voldoende en de doorzetting van Joran kon thuis ook wel. Daar was geen toeziend oog van een andere therapuit voor nodig. Van haar mocht Joran dan ook ontslagen worden als de arts het medisch verantwoord vond.
Om 15 uur waren we nog wat aan het tafelvoetballen toen dokter Ham langs kwam. Wat een wereld man is het toch. Rustig , begripvol en alle tijd voor je. We hadden natuurlijk nog een aantal vragen voor hem waaronder de belangrijkste….-Wanneer mag Joran naar huis?-. Volgens de dokter was er geen reden om Joran langer dan donderdag te houden. Als de fysiotherapeut dat ook goed vond mocht Joran naar huis op donderdag! En de fysiotherapeut had dat inmiddels ook al gezegd.
Tijdens het bezoekuur kwamen oom Xander, tante Joyce en hun 3 kids op bezoek. Joran vond dat heel erg leuk! Hij kreeg een aantal prachtige pokemon spulletjes, waarvan de toilettas meteen in gebruik werd genomen natuurlijk! Tijdens dat bezoek kreeg Joran zijn avondeten. Het toetje (abrikozen) en de kroepoek heeft Joran graag met Duuk gedeeld. Het zijn echte vrienden die twee!
De pleisters van Jorans arm werden in de middag verwijderd omdat er behoorlijke blaarvorming was opgetreden. Dit was wel sneu voor Joran want het prikte behoorlijk. Hij wist het echter goed te doorstaan en nu heeft hij alleen nog een gaasje om zijn pols heen. ‘S avonds tijdens de wedstrijd Nederland – Noorwegen mocht ook het infuus eruit. Het drinken was zeer goed gegaan en het infuus was niet meer nodig. Het verwijderen hiervan leide wel tot tranen. De plakkers hiervan zaten zo goed vast dat het erg pijnlijk was. Dit was erg sneu. Maar nadat deze er af waren was het infuus er zo uit en keken we fijn verder na de wedstrijd. Nederland won met 1-0 en wij wonnen vandaag ook…..morgen lekker naar huis. Hoe laat we naar huis mogen is nog onbekend.