Als eerste was de Trex600 aan de beurt. Deze heli is wat groter en zwaarder en heeft een flinke bak aan motor vermogen. Veel meer dan mijn brandstof helicopter en vriendelijker dan mijn giftig vliegende Trex500. Op het veld gekomen was het toch wel even slikken. Heli op de grond gezet en de schakelaar overgehaald…..NIKS….klik klik…….NIKS! Afgelopen maandag hadden we mijn regelaar opnieuw ingesteld dus daar moest het wat mee te maken hebben. Eerst alles uitgeschakeld en weer opnieuw gestart….en klik….WERKEN! Toch blijkbaar alles goed ingesteld, maar alleen wat fout gedaan bij het vliegklaar maken blijkbaar.

De aanpassing die gedaan is, was voor de bail-out functie. Die heb je nodig bij een autorotatie (landing met motor uit) als je niet helemaal uitkomt. Dan wil je niet dat de heli weer langzaam opstart, maar gewoon binnen 3 seconden de rotor weer op toeren heeft. Deze bleek nog iets te lief want het duurde toch ruim 5 seconden. En dat kan het verschil zijn tussen een hele heli en een kuil in de grond!

De vlucht ging onwennig, maar wel erg lekker. Veel;lange halen en bochten om er weer in te komen. Als ik langs vloog in een rechte lijn hing de heli wel 30 graden op zijn kant! Anders waaide hij finaal weg! Wat loopings en rollen later gaf de timer aan dat het tijd was voro een landing. Deze afgesloten met een mini autorotatie van 2 meter hoog. Prima te doen in deze wind!

Later met de Trex500 gevlogen en dat ging heerlijk. Het gevoel kwam terug en in de gevlogen flip een klein foutje gemaakt zodat de heli omhoog kwam. Het werd een soort begin van een flippende looping. Dat vond ik wel grappig en dus zette ik door. Richard was even verbaasd, maar vond het geloof ik wel grappig want later deed hij het ook met zijn heli. Uiteraard dan Richard style, snaar strak en heel mooi gecontroleerd. Later onthoofde ik nog bijna een gans! In een totaal verkeerd getimede gevolgen roll verloor ik op eens veel hoogte. Volgens Richard zag hij de zwanen bij wijze van spreken de kop in trekken die in het veld zaten.

Uiteindelijk heb ik heel veel autorotatie oefeningen met motor aan gedaan. Gewoon om feeling te krijgen en van Richard tips te krijgen hoe de heli te vliegen in een goede autorotatie. Dat was erg leerzaam. Volgende keer is over 2 weken. Dan gaan we verder met autorotaties oefenen en mogelijk zelfs vele voor het echie! Dan moet alleen de regelaar nog even aan de pc gehangen worden en wat aangepast worden qua optoeren.

Uiteindelijk met een big smile naar huis gereden. Een heerlijk dagje gehad zo!

Mijn opper doel was om alle oude posts die ik wel op backup had weer geheel terug te halen. Dat betekent die de database in duiken. Mijn oude DBA kennis weer aanspreken en een conversie script maken van het ene CMS datamodel naar het nieuwe WordPress datamodel. EN HET IS GELUKT!! Zelfs alle oude plaatjes heb ik terug gehaald en die doen het ook weer!

Ik ben super blij! Lees snel verder op de volgende pagina <KLIK HIER>

Daarna gingen we, een half uur te vroeg, naar de Poli Orthopedie. Voorbereid om een tijdje te moeten wachten, maar binnen 5 minuten mochten we al met dr Ham mee!
Hij bekeek de foto’s goed en was zeer tevreden over het resultaat van de ingrepen. Op de foto’s van de enkel zagen beide botten er weer netjes glad uit, maar er zaten grote donkere plekken in. “Daar is het bot extreem dun” verklaarde de dokter. “En dus nog heel erg breekbaar, Joran mag nog zeker 4 weken niet belasten, dan opnieuw terugkomen en dan zien we weer verder.”
Goed nieuws dus, want dat het nog even zou duren, hadden we al ingecalculeerd!

Er was echter ook een maar….

Vorige week voelde ik (mama) bij zijn knie op zijn bovenbeen een grote bult. Dusdanig groot, dat ik er erg van schrok! Dus bij de foto’s extra opgelet. En ja, daar was een enorm grote woekering te zien. Ook dr. Ham vond het zorgwekkend. Zeker omdat het vooral groot was in zijn knieholte. Omdat zijn knie, vanwege het plaatje, sowieso goed onder controle staat, kan deze woekering goed in de gaten gehouden worden.
Ook zag ik laatst dat Jorans vingers licht krom beginnen te groeien. Natuurlijk heb ik het daar ook even met de arts over gehad, en ook dat was iets om goed in de gaten te houden.
Dus over ca. 4 weken terugkomen, foto’s maken van enkel, knie en handen en dan horen we het wel weer.
Het blijft dus spannend!

Morgen gaat Joran voor het eerst weer naar school sinds de operatie. Hij heeft er veel zin in, behalve het eerste moment dat iedereen om hem heen gaat staan, dat vindt hij wat eng. Alles is geregeld, hij zal in de rolstoel gaan, op advies van de dokter, omdat op krukken hij extra kwetsbaar is. Buiten spelen of gymmen zit er voorlopig even niet in, dus hij zal dan al dan niet met een vriendje in het lokaal blijven. Omdat Joran nog erg snel moe is hebben we afgesproken dat ik morgen zo snel mogelijk na mijn lessen (vlak na de overblijf) naar hem toe ga en dan kijken we of het ook ‘s middags vol te houden is. Maar dat zal vast wel lukken!

Er is vanmorgen zonder problemen een boterham en een kop thee in gegaan. Daarna mocht gelijk het infuus eruit. Heerlijk weer vrij zijn met je hand zei Joran. We moesten nog even wachten tot de fysio was langs geweest en de foto van Joran’s been gemaakt waren. Ondertussen werden de pleisters weer vervangen en dit keer was alles netjes dicht met de hechtpleisters.

De fysio leerde Joran weer lopen en aantippen met zijn been. Maar dat ging niet helemaal lekker. Toen werd maar besloten om gewoon onbelast te lopen. De traploperij ging niet met krukken, dus toen werd gekozen om de baby truck te doen. Lekker op de billen de trap op en trap af! Heel handig ging dat!

Na de lunch was het tijd om te gaan. Spullen gepakt en bepakt en bezakt reden we het ziekenhuis uit. Onderweg naar huis gebeld dat we er aan kwamen. Wat bleek….er stond taart in de oven. Nou dan rijden we wat harder…LEKKERRRR!!!! Thuis rook het heerlijk en hebben we genoten van de lekkere taart. Het is weer fijn om thuis te zijn!

En nu ff lekker rustig aan doen…ahhhhhhhhhh….gaaaaaaap. We zijn wel een beetje gesloopt nu. We maken er een lekker rommel zondagje van. Laat de sneeuw maar komen. Wij zijn thuis!

Vannacht heeft Joran redelijk geslapen en heeft niet veel gemerkt van het wekadvies van het overbuurjongetje. Maar om 5 uur werd hij wakker met een grote onrust in zijn linker been.Hij wilde anders liggen, maar dat hielp niet. Daarna een zuster erbij gehaald, maar ook zij kon niet helpen. Dus onze toevlucht gezocht bij de tv. En dat ging best redelijk tot 6 uur. Daarna kreeg Joran echt flink last van de onrust, hij verzekerde mama ervan dat het geen pijn was, maar hij wist zich geen houding te geven.Gelukkig bedacht een andere zuster toen dat het drukverband er bijna af mocht, en dat kon best even vervroegd worden. En ja! Dat hielp! Toen zijn mama en Joran zelfs nog weer even in slaap gevallen!

Toen de kieskar kwam koos Joran een boterham met geitenkaas! Mama moest daar niet aan denken, maar Joran at met smaak zeker de helft op! Tezamen met een kopje bosvruchtenthee, vond Joran het een wereldontbijt.

Papa kwam al snel, en toen kwam ook de fysiotherapeut langs. Die wilde heel enthousiast met krukken gaan beginnen, maar dat was toch echt een beetje te optimistisch. Het was al een hele toer om Joran in de rolstoel te krijgen en hem daar even te houden, want daar werd hij al weer flink misselijk van. Dus daarna snel weer in bed en afgesproken dat we morgen gaan oefenen met krukken.

Rond 10 uur kwam de zuster de pleisters vervangen van de wonden in zijn enkel en knie. Tjonge, dat zijn toch echt flinke sneeen! En wat balen! Tussen de hechtingen door bloede het echt nog flink. Het liep er gewoon zo uit! Dus werden er dokters van chirurgie bij gehaald die nog extra hechtpleisters plaatsten en daarna moest er toch weer drukverband op beide plekken. Maar gelukkig niet over het hele been!

\’s middags nog even geprobeerd om in de rolstoel te zitten. En na een rustige start,ging dat eigenlijk heel goed en gingen papa en Joran toch weer enthousiast op de wii….. maar…. toch iets te enthousiast, want toen hij daarna moe in bed ging, heeft hij helaas toch weer een beetje gespuugd. Papa had het flesje er helemaal ingewerkt bij Joran. Dat was net iets te veel voor Joran duie normaal al erg weinig drinkt.

Terug in bed samen even relaxen aan de computer en de TV…haaaaaaaa….

….. daarna kwamen Tycho, oma Marijke, oma Annet en opa Jan!
Met die gezelligheid en kadootjes ging het al snel weer goed natuurlijk!

Toen zij weggingen, gingen papa en mama even beneden wat eten halen. Joran kreeg ook zijn eten, maar omdat hij zijn linkerhand liever niet gebruikt (daar zit zijn infuus in) wachtte hij tot wij terugkwamen. En wat heeft hij toen zijn best gedaan met eten! En dat zit er nog altijd in!

Voor het slapen gaan kwam de zuster vragen hoe het gaat. Nou 0 pijn, dus de pijnmedicatie is nu gehalveerd, en voor de nacht mocht het infuus afgekoppeld worden. Het zit er nog steeds in, maar de slang is er dus afgehaald. Dat slaapt veel lekkerder natuurlijk! Joran kijkt nog even tv terwijl papa onderweg naar huis gaat. De afrika cup kan hem goed boeien! Het is de kleine finale om de 3e plaats.

Fijne nacht kerel en morgen gaan we er een topdag van maken, en mogelijk mogen we dan naar huis!!!

Op de holding aangekomen wordt mama in een prachtig trouwpak gehezen. Wit met een prachtig haarnetje. “Mam gaat opnieuw trouwen…ik ben benieuwd met wie” grap ik tegen Joran. Joran is echter te gespannen voor een lachje. Wel herhaalt hij tegen mij zijn eigen visie. ” Ik moet het prikje even door pap, dat is het ergste, als dat is gebeurd gaat het alleen nog maar beter!” Ik vind het een prima statement en zeg tegen Joran dat hij het erg goed doet. Een traan loopt langs zijn wang. Met de sterrenkijker aan zijn oog wordt hij weer rustig en ik probeer hem te wijzen op de sterren maantjes en dingen die langs gaan komen. Hij kijkt gespannen tot hij ze ziet. Na een korte wacht gaat hij samen met mama mee naar de OK. Daar is de prik lastiger dan verwacht. Joran’s ader rolt steeds weg dus de arts moet echt “zoeken” naar de ader. Dat lukt niet en er moet opnieuw geprikt worden. Joran moet hier wel om huilen want het doet erg pijn. De dokter kan dat goed begrijpen en zegt dat hij best even mag piepen….maar Joran doet het erg goed en uiteindelijk zit de naald erin. Het tellen begint en Joran komtrustig tellend tot 13!….Later herinenrt hij zich dat hij de 12 had gehaald.

Nu Joran in de OK ligt begint voor ons de tijd van rust. Het klnkt heel raar misschien, maar de tijd dat Joran op de OK is , is eigenlijk onze enige rust die dag. De rest van de dag ben je druk met artsen, verplegers en vooral Joran helpen en aanmoedigen. Dit moment van rust gebruiken we om even lekker te eten. Mmmmm verse bolletjes en salade. Jammie! Daarna gaan we terug naar de kamer en daar worden we al om 10.30 geroepen dat Joran klaar is en op de recovery ligt.

Joran ligt daar heerlijk NIET misselijk te zijn. De morfine is niet aangesloten en dat doet hem ziender ogen goed. Hij is dan ook zo van de recovery af en we rijden om 11.00 uur terug naar zaal! We zijn eigenlijk totaal verbaasd want zo snel is het allemaal nog nooit gegaan……

Terug op de kamer wordt Joran toch nog even wat beroerd. Maar een zakje anti-misselijheid helpt goed dit keer. Daarna gaat hij drinken en eet een beschuit. We kunnen het nauwelijks bevatten. Meneer wil zelfs naar de speelkamer! Even aan de zuster gevraagd en die vindt het goed.

In de speelkamer samen met papa bowlen en tennisen. De rest van de beschuit gaat er ook nog in. Na een poosje is Joran moe en wil hij voorgelezen worden. Tijdens het voorlezen heeft hij blijkbaar ook weer tijd om op andere dingen te letten en komt de misselijkheid terug. We gaan terug naar de kamer en daar komt helaas de beschuit er weer uit. Misschien wat veel geweest? Joran gaat daarna lekker nog even slapen.

Na het slapen is Joran nog steeds misselijk en krijgt hij weer anti misselijkheid. Dat werkt weer super en als zijn warme eten komt eet hij met smaak zijn kipfilet en wat puree en boontjes. Ook deze kwamen er echter na 2 uur weer uit. De vla die hij daar een uurtje na weer at kwam er helaas ook om 9 uur nog even uit. Hopen dat de pillen die er door gemengd waren goed opgenomen waren. Nu slaapt Joran lekker en morgen gaan we weer bouwen.

Het is ongelooflijk hoe Joran zich vandaag gehouden heeft. Hij vroeg zelf steeds om wateten, of wat drinken, was opgewekt en ging er echt voor. Als dat morgen ook zo gaat, heb ik er helemaal vertrouwen in! Super kanjer!!!!!

Om 11.50 heeft hij wel een zak antimisselijkheid gehad, maar dat was voornamelijk vanwege de lege maag. Daarna is Joran gelijk gaan eten en drinken en hij volt zich echt niet ziek….tijd voor de speelkamer dus! Daar lekker met papa op de WII en nu evenmetmama terwijl papa dit zit te typen.

HOU VOL KANJER!!
PAPA EN MAMA ZIJN ZOOOOOO TROTS!!!