Vandaag was een wisselende dag. Joran is erg beroerd geweest van de morfine. Zo beroerd dat ze deze versneld hebben afgebouwd. En dat ging perfect. Natuurlijk werd het wel weer wat pijnlijker, maar Joran koos er zelf voor om niet terug te gaan naar de morfine. Hij had liever pijn dan dat hij steeds moest spugen en dat konden we eigenlijk wel begrijpen.
Om 10 uur was hij van de morfine af en we zagen hem snel beter worden. Zo goed dat hij om 12 uur gretig een beschuit naar binnen toe werkte. Vervolgens moest hij naar de wc. Dat moest tot dat moment steeds in een fles, maar meneer stond er op om het op het toilet te gaan doen. Dus….infuus mee en op naar het toilet. In het toilet viel ons op dat hij zonder na te denken zijn arm al aan het gebruiken was. De broek ging zelfstandig omlaag en later weer omhoog. Een dikke pluim voor de kleine hummel. Toch was het wel erg inspannend want na de lunch en toilet bezoek viel hij heerlijk in slaap. En daar hebben pa en ma het toen ook maar even van genomen. Heerlijk zaten we in de stoel met het hoofd in de vensterbank en floep …opeens was het 14.15 uur.
‘s Ochtends kwamen ook de cliniclowns nog langs. Joran had zich hier vreselijk op verheugd enhij vond het prachtig. De ballonnen gingen ze stelen, papa’s en mama’s werden in de maling genomen. Joran wilde graag met de clowns op de foto en dat mocht. Ze kropen gezellig naast Joran en flits. Een zeer tevreden mannetje werd vereeuwigd met zijn clowns.
Toen Joran wakker werd was hij wederom vreselijk misselijk en werd de zuster gevraagd of hij hiervoor iets mocht hebben. Dat mocht maar echt helpen deed het niet. Om 15 uur kwamen opa en oma Schaake langs en toen wilde hij wel een appeltje, al was hij nog wel misselijk. Voor ons was dit een teken dat het spul wel wat werkte. Het hele uur dat opa en oma er waren, was Joran nog niet echt happy en toen ik naar school ging was ik ook bang dat dit langer zou gaan duren…een echt dalletje dus.
In de hal van het ziekenhuis kwam ik, samen met mijn ouders, het tweede rondje bezoek tegen. Opa en oma van de Pol kwamen met Tycho aanlopen. Tycho vloog me om de nek en er werd heel wat afgeknuffeld. Ik seinde ze vastin dat Joran niet echt happy was en zei dat hij gigantisch naar Tycho uitkeek. (Hij had de nacht ervoor om 4 uur al met Tycho willen bellen!).
Toen ik op school was ontving ik een SMS van Natasja: - Het gaat mega super turbo goed! Joran heeft veel gegeten en veel gedronken en zit nu heerlijk te spelen met de ontvangen kadotjes…- Dat had ik niet verwacht. Wat blijkt … sinds Tycho er was, was de misselijkheid over en is Joran gaan eten en drinken. Hij fleurde enorm op en tot op dit moment (21.30 uur) is hij nog helemaal top! Als dit zo aanhoudt gaat het dus weer helemaal top met onze kanjer.
Joran’s pols is inmiddels van het druk verband ontdaan en de arts is zeer tevreden over zijn herstel. Vandaag heeft hij ook al de eerste fysiotherapie oefeningen gehad die er op gericht zijn de vochtophoping in de vingers te verminderen. Morgen gaan we waarschijnlijk een start maken met de fysio die gericht is op het gewricht.
Natas sms’de net echter een fototje van zijn huidige pols….. zie hier het verschil:
Voor en NA
Pas als de fysio in het ziekenhuis een beetje loopt mag Joran naar huis. Dat wordt morgen begonnen dus mogelijk mag hij donderdag en anders zeer waarschijnlijk vrijdag naar huis.
Namens Joran: -Allemaal bedankt voor de kaarten!-. Hij is inmiddels de kaarten koning van de afdeling.