Even in het kort.De operatie is geslaagd en Joran is terug op zaal. De pijn is heel erg hevig hij is erg misselijk, maar het ventje houdt zich groot.
Het hele verhaal:
Vanmorgen om 7 uur was het zover…pieperdepiep…wakkerworden. Natasja bleek al vanaf 4 uur niet meer geslapen te hebben. Die was al gedoucht en al. Joran en ik moesten echt even opstarten. Om 8 uur vertrokken we richting Amsterdam en de files vielen erg mee. Toen we aankwamen hadden we lekker de tijd om ons even voor te bereiden op wat komen ging en dat was erg fijn. Joran mocht helpen met zijn eigen bed halen en er was me toch een berg kaarten gekomen ….GEWELDIG.
Joran had bij binnenkomst al een map met kaarten gekregen, die ze verzameld hadden. Gedurende de ochtend moesten ze echter nog 2 keer langskomen om kaarten na te bezorgen. Toen we alles hadden gekregen (daar zat de middag ronde nog niet bij) stond de teller al op 30 stuks. Een jaloerse blik van andere kindjes kan niet uitblijven de komende dagen!
Na lekker gespeeld te hebben werden de eerste voorbereidingen getroffen. Joran kreeg zalf op de hand en in de elleboog. Dit was voor het verdoven van de huid tbv het infuus. De hand zou de plaats zijn waar normaal geprikt zou worden en de binnenzijde van de elleboog werd voor de zekeheid ook ingesmeerd voor het geval dat de arts geen mooie ader kon vinden. Vervolgens kreeg hij twee naambordjes om, zodat ze konden checken wie hij was als hij zou slapen. 1 daarvan ging om zijn linker arm en 1 om zijn rechter been.
Om 12.30 zou Joran aan de beurt zijn. Dit liep echter wat uit en de zuster kwam dit netjes melden. Dat het echter heeeeel erg uit zou lopen had niemand verwacht. Voor Joran bleek ook een HME patientje te zijn en die operatie nam veel meer tijd inbeslag dan gepland. Gevolg was dat we pas om 15 uur naar de holding reden. (Dat is de zaal waar je moet wachten voor je naar de OK gaat). Ook hier bleef het uitlopen met als gevolg dat Joran pas om 15.40 de OK in ging.
In de holding waren prachtige zoekboeken, zodat Joran zich weinig hoefde te vervelen. Natuurlijk begon dat wel een beetje na verloop van tijd, maar we hebben de tijd daar toch redelijk door kunnen brengen. Op een gegeven moment mochten de plijsters met verdovende zalf er af en die heeft hij er toen behoedzaam af zitten te halen (foto links).
In de OK ging het wat minder voorspoedig in het begin. Het inbrengen van de infuusnaald in zijn hand leek goed 
te gaan, tot het inspuiten van de vloeistof. Er ontstond een bult op zijn hand en Joran trok een pijnlijk gezicht. Hijk gaf verder geen krimp, maar gaf heel rustig aan dat het heeeeeel erg pijn deed. De kanjer kreeg toen een nieuw infuus in zijn elleboog (Maar goed dat daar ook zalf zat!!!) en daar hij zelfs bij het inbrengen gewoon naar zitten kijken. Na dit juiste infuus was meneer zo vertrokken, maar niet voordat hij de verpleegkundigen nog even had verteld dat het niet pimlum is, maar piplup……. zzzzzzzzzzzz. (piplup is een pokemon waar hij van ging dromen)………
Om 18 uur zagen we dokter Ham langskomen bij de ouderkamer. Hij was niet onderweg naar ons, maar toen hij ons zag, kwam hij gelijk even binnen om te vertellen dat alles goed was gegaan. De bulten waren veel groter dan verwacht en hij was blij dat hij er spoed achter had laten zetten. De botten zouden anders aan elkaar zijn gaan groeien. De bulten zijn voor het overgrote deel verwijderd. Hierdoor is het bot erg verzwakt hetgeen gevolgen zal hebben voor het vervolg van zijn herstel. Dit spreken we echter morgen allemaal met hem door.
Na 20 minuten mochten we naar de uitslaapkamer. En daar lag doornroosje heerlijk te dommelen. Hij gaf af en toe aan erg veel pijn te hebben en dan kreeg hij even een extra shotje morfine van de verpleegkundigen. Om 19.30 reden we terug naar de afdeling A2 en daar begon hij pas lekker bij te komen. Erg misselijk en met erg veel pijn wist hij zich tot de verbazing van papa, mama en de zusters gigantisch groot te houden en heel precies aan te geven hoe het voelde en hoeveelpijn hij precies had. Voor de pijn zijn er nog twee zetpillen paracetamol in gegaan. Maar ondanks dat bleef hij af en toe zijn gezicht vreselijk vertrekken. Maar zo plots als dat komt verbijt hij zichzelf ook en gaathij verder.
Om 21.45 nam ik afscheid en ging naar huis. Net ontving ik nog een SMS dat hij veel heeft overgegeven en dat hij een zwaardere pijnstilelr heeft gekregen naast de morfine. Ik hoop dat het morgen iets beter gaat. Zoals hij zich nu echter houdt, is echt onvoorstelbaar. Het is een vechtertje.